8 maart

door Anke Verschueren


we vieren

de vrouwen die 113 jaar geleden hun boeltje pakten en de straat op trokken

de vrouwen die zich niet in de val laten lokken

die stokken steken in de wielen van al wie hen wil opfokken

vrouwen in rokken, vrouwen in broeken, vrouwen op hakken, vrouwen op sloefen

de vrouwen die niet terug deinzen

die zich voor geen geld van de wereld klein laten krijgen

de vrouwen die groeien

die roeien met de riemen die ze zelf aanspannen

die plannen smeden

die zich aan- en uitkleden hoe en wanneer ze dat zelf willen

we vieren Marie Curie die Nobelprijzen won

Anne Frank die ons haar dagboek schonk

Beyoncé Knowles die voor zovelen een voorbeeld is

we vieren Masoumeh Soltanbalaqi

de eerste vrouw in Iran die als chauffeur met een passagiersbus reed


we vieren en we klinken

op de vrouw die danst omdat ze leeft die met haar hoofd in de wolken zweeft maar evengoed op de vrouw die eigenlijk al blij is dat ze weer een dag heeft overleefd

we klinken op de vrouwen die zuchten, de vrouwen die juichen

de vrouwen die kuchen, de vrouwen die fluiten

de vrouwen die slurpen, de vrouwen die snurken

we klinken op de vrouwen die vol zorgen -

omdat ze zo zorgen voor zovelen en te weinig voor zichzelf

we klinken op de vrouwen die hun liefde willen doorgeven

aan de inimini wezens die onder hun navels groeien

we klinken op de moeders

op de vrouwen die van de moeder aller moeders

het wonderlijke geluk hebben gekregen om dat groeien te mogen voelen

maar ook op de vrouwen in wie die behoefte niet is komen woeden

we klinken op de vrouwen die door toedoen van het lot

alleen maar moeder in hun hart, maar niet onder hun navel

of alleen maar heel even

de moeders die voor altijd blijven hopen

de moeders die voorzichtig opgeven

de moeders die we te weinig waarderen

de moeders die we uiteindelijk toch alles vergeven

de moeders die altijd in de bres zullen springen

die gebukt gaan onder onterechte beledigingen

de moeders die alleen nog maar herinneringen

de moeders die overstelpt door tekeningen

de moeders die voor hun kindje zingen


we vieren, we klinken, we eren

de kleine meisjes met palmboomstaartjes en glitterschoenen

de kleine meisjes die modderkampioenen

die zo snel mogelijk willen groeien

maar tegelijkertijd voor altijd in het gras willen stoeien

we eren de kleine meisjes die met blote billen in de speeltuin

zand scheppend, met emmertjes kletsend,

gooiend, strooiend in alle richtingen

de meisjes die met hoofd- en elleboogbescherming de stad door bmx’en

de meisjes die liever hele dagen niksen

omdat ze niet weten waar ze heen zouden willen racen

laat staan waar ze met zichzelf moeten blijven

we eren de meisjes die boos worden op hun eigen lijven

we eren de meisjes die koud en alleen op de fiets door de regen

geen jas want die paste niet bij het kleedje

meisjes met oksels die onafgebroken stinken, zweten

meisjes die vijftien en hun eerste pintjes

en de wereld die dan pas echt begint te draaien

meisjes in de nacht die te laat en de ochtend te vroeg

in een vreemd bed en vreselijk verlegen

meisjes die hun grenzen aangeven, die een streep in het zand tekenen

meisjes die plots vrouwen

meisjes die geleerd hebben alleen maar zichzelf te vertrouwen

we eren de meisjes die vroeg of laat altijd naar mama’s armen terugkeren

we eren de dochters

we eren de zussen

we eren de nichten

de beste vriendinnen

we eren de meisjes die met hun armpjes open op hun opa’s aflopen

die elke donderdagavond stipt om 20u aan de telefoon komen

we eren de kleindochters


we vieren, we klinken, we eren, we loven

de vrouwen die moeten gaan lopen

die zo hopen zichzelf te redden

we loven de vrouwen die dolen

die de weg zijn verloren

de vrouwen op de vlucht voor pistolen

de vrouwen die veel te vroeg, veel te onrechtvaardig,

die ons veel te godverdoms gruwelijk zijn ontnomen

we loven An en Eefje, Julie en Mélissa, Annick Van Uytsel, Oulematou en Luna

we loven Breonna Taylor, we loven Julie Van Espen, we loven Mawda

we loven de vrouwen die op de barricades -

die zijn geklommen, die bij zichzelf zijn begonnen

die in het diepe zijn gesprongen

die vochten voor wat daar zit

die vechten voor wat waar is

we loven Kamala Harris,

die voor eens en altijd toonde

dat gender of kleur niemand in de weg zou mogen zitten

we loven Amanda Gorman

die voor eens en altijd toonde dat we met taal heuvels kunnen beklimmen


we vieren, we klinken, we eren, we loven, we prijzen

de vrouwen die nu eens écht geen twee seconden kunnen zwijgen

die tetteren en kwetteren, die zeveren en mekkeren

de vrouwen die altijd wel iets vinden om over te klagen

die elk spatje regen aangrijpen om eens goed te kunnen zagen

de vrouwen die commanderen, controleren

die beweren dat het alleen maar mogelijk is te leven

in een huis dat elke dag spic en span - want anders zwaait er wat

we prijzen de vrouwen die zelfs de washandjes strijken

die zelfs de deurmat stofzuigen

die allerhande werktuigen zonder problemen kunnen hanteren

de vrouwen die de gas doen branden,

die de klinken repareren en de venten ambeteren

we prijzen de vrouwen die in het verkeerde lichaam zijn geboren

die voor zichzelf hebben gekozen

vooroordelen aan de kant geschoven

een nieuwe lijfelijke vorm uitverkoren

we prijzen de vrouwen die zich totaal misdragen

die over de straten en zelfs door het hele leven zigzaggen

we prijzen de vrouwen die smakken

de vrouwen die elke dag na het avondmaal naar ’t toilet gaan om te kakken

we prijzen de vrouwen in tranen

de vrouwen die af en toe knakken

we prijzen de vrouwen die zo luid als ze kunnen blijven lachen


we vieren, we klinken, we eren, we loven, we prijzen,

we horen de vrouwen die dromen