Payback

Een stadsgedicht door Gwyn Bouwman




de dokter zegt dat ik niet meer van je houden mag


maar in zo’n land kan ik niet wonen


in de armen van bepaalde mannen

teleporteer ik naar de vijftiger jaren


nu lig ik met vrouwen tussen de lakens


nu kom ik er voor uit

ik geloof stiekem in aristocratie


gek hoe ik dacht een gele bloem te zijn

terwijl ik was al die tijd een blauwe


haat is: jezelf als onkruid uit de grond willen trekken


potentieel staat eeuwig op het punt

werkelijkheid te worden


op tv spelen chinese films

in mijn hoofd regent het magisch realisme


je went aan populisten

je went aan leven in gewetenloze cyberspace


de cyberspace is depressief


de dokters, de leraren en de filosofen

noemen gelatenheid gezond


vervreemdend hoe dissidentie complot is


raar hoe de Veda’s quantum fysici begrepen


hoeveel chinese films er toch op tv zijn

in mijn hoofd regent het magisch realisme


in de supermarkt zegt ze:

je kunt niet meer praten over links en rechts


ze zegt: je bent heel ouderwets

ik zeg je bent zo mooi en weet alles beter


nu is ze boos maar het was zonder ironie

ook de supermarkt is depressief


hoeveel maskers nog om ons te weren

voor de aarde is verdwenen


ik ben niet mijn brein maar energie

vervreemdend om met een vrouw te slapen


ze is mooi maar praat heel veel

nu begrijp ik mannen beter


zou ik me aan haar kunnen helen


kan je een ketting van zielen

die op de Liefde wachten doorbreken


kan de zwaartekracht vanuit de hemel komen


in zo’n land wil ik wonen





Gwyn Bouwman is een luchthartige dichter in Brussel, met een absurdistisch trekje, die schrijft over relaties, sentimentaliteit, en seks. Ze houdt van grote steden, Latijns-Amerika, flamenco, Jimi Hendrix, nadenken over het universum, seks, spiritualiteit, astrologie en tarot. Ze heeft een hekel aan het woord ‘vrouwenonderwerp’.